За рутата

„Живи традиции“ раскажува за заедниците во осоговско-ќустендилскиот крај, каде минатото е зачувано не само во камен и споменици, туку и во обичаи, празници, песни и обреди што и денес се пренесуваат од колено на колено. Границата меѓу денешна Северна Македонија и Бугарија никогаш не ги разделила сосема луѓето: тие имале заеднички живот и навики, заеднички земјоделски календар, заеднички верувања и празници. Маршрутата ги поврзува живите традиции на Крива Паланка и Кратово со оние на Ќустендил и Дупница и покажува што ги поврзува: семејството, заедницата и почитта кон сезоните и празниците.
Во Дупница маршрутата се задржува на традициите на градот. Дупничката шевица останала недопрена само на стари фотографии и во везови, преработени на почетокот на XX в. во пана и прекривки. Дупничката носија, богато украсена од наметката со мониста до работ, исчезнува кон крајот на XIX в.; од неа останале само две кошули — во Националниот етнографски музеј во Софија и во музејот Метрополитен во Њујорк. Тука се и дупничката скара, која некогаш ја нарачувал и царскиот дворец во Софија, и собирот во петокот по Велигден, што се одржува и денес.
Маршрутата го покажува нематеријалното наследство онакво какво што се живее и денес: обичаи, свадбени и празнични обреди, народни песни, традиционална кујна, локални настани и занаети. Четирите града се поврзани со заедничкиот простор на Осогово: трговски патишта, сезонски преселби, пазари, црковни празници и роднинство. Старите патишта низ планината (преку Егри дере) ги поврзувале градовите и по нив минувале не само трговци и мајстори, туку и книги, ракописи и идеите на Преродбата. Затоа границата не ја прекинала оваа врска.