Попѓорѓината куќа е најдобро зачуваната меѓу старите градски куќи во градот. Изградена од ќерпич и дрво, таа го задржала автентичниот изглед однадвор и однатре: високи тавани, вградени миндерлаци, дрвени скали, домашен иконостас и двор со дрвена порта. На вториот кат се спалните соби со мебел од XIX и почетокот на XX век и рачно плетени пердиња, изработени од Љубинка Младенова – доказ дека убавината тука била дел од секојдневието, а не само нешто што се покажува пред гостите.
Куќата е и семеен извор на уметничка традиција: академскиот сликар Димитар Стојчевски, сметан за еден од основоположниците на модерното сликарство под европско влијание во регионот, е роден во соседната куќа од истиот ред – внук на свештеникот Ѓорѓи, по кого е именувано целото маало. Овој род е познат и по аџилаците во Ерусалим низ неколку генерации – долгогодишна семејна традиција поради која го добиваат префиксот „аџи“. Куќата примала и угледни гости, меѓу кои проф. д-р Димитар Арсов, роднина на семејството Младенови, кој докторирал на Сорбона (1936 г.) и се смета за основоположник на модерната интерна медицина во регионот.
Дрвената конструкција на прозорците во Попѓорѓината куќа – правоаголни, со јасно изразена вертикалност и поделени на неколку помали стакла, некои со внатрешна крстовидна поделба – се среќава и во Лазарковата и Богдановата куќа во Дупница, како и во Попниколовата куќа во Ќустендил. Тоа зборува за естетски и функционален елемент од постара архитектонска традиција, но и за сличен тип градба, карактеристичен за балканските куќи од двете страни на границата.
Богато украсениот дебарски таван, дело на мајсторите резбари од школата, ја поврзува оваа соба со уметничкото наследство на регионот.
Под нејзиниот покрив се преплетуваат приказни поврзани со различни судбини – на турскиот бег, на православниот духовник, на шапкарот, на академскиот сликар.