Патот на натрупаниот трговски капитал завршува тука, во фасадата на Лазовата куќа, чија строга симетрија го претвора трговскиот успех во архитектонски израз.
Архитектонскиот јазик на Прага и Будимпешта стигнува довде не преку непосреден допир со овие градови, туку преку архитектонски каталози и модели – посредуван од патот на идеите: образование, патувања и амбиција за приклучување кон европската модерност.
Лазо Величков (1841–1933) работи во манастирските лозја на Света Гора, пред да се насели во Дупница и да отвори бозаџилница, која прераснува во ќебапчилница. Неговото „дупничко ќебапче“ се нарачувало специјално за кралскиот дворец во Софија.
За време на својата посета на Дупница на 5 јуни 1996 г. царот Симеон II лично се интересирал за рецептата, зачувана во неговите спомени од детството. Малку архитектонски споменици можат да се пофалат со вакво гастрономско наследство.