Во јануари 1878 г., во североисточната соба на куќата, полковникот Виктор Иванович Ертел го планира придвижувањето на IV улански харковски полк. Домаќинот Христо Лазов станува сведок како туѓи офицери наново ја исцртуваат судбината на Бугарија врз неговата сопствена маса.
Подоцна имотот преминува во рацете на неговиот зет, Никола Емфиеџиев, трговец со емфие – вид мелен тутун во прав – од кого зградата го добива името што го носи и денес. Меѓу потомците на родот е и внукот на Христо Лазов, музичарот Петар Казанџиев – можеби најпознатото продолжение на оваа фамилија.
Ентериерот на куќата спојува преродбенски карактер со европски влијанија: алафрангата во приемната соба (осликана вградена ниша во ѕидот) и вградените ѕидни печки (џамали) внесуваат естетика позната и од балканската и од централноевропската традиција.
Североисточната соба (салон-приемна) е најрепрезентативниот простор во ентериерот. Ѕидовите ѝ се осликани во заситен жолт тон. Долниот дел има сокла, обоена во кафено, со црна контура исцртана рачно. На северниот ѕид (кон улицата) се прикажани „насликани прозорци“, оградени со двојна линија, чија надворешна контура ги повторува формата и извивките на вистинските прозорци. Западниот ѕид е најбогато украсен. Неговиот акцент е алафранга-нишата. Во нишата е вписан елипсест медалјон со насликана композиција – вазна со скалесто подножје и елегантно извиени рачки, од која се издига букет од три симетрично подредени рози. Позадината на нишата околу елипсата е жолта, како и ѕидовите. Симетрично од двете страни на нишата се поставени две концентрични композиции, секоја составена од два концентрични круга со вписани квадрати.
Собата открива и впечатлив полихромен резбан таван, квадратен по форма. Во секој од неговите четири агли има мало триаголно поле со насликани херувими. Од централната розета зракасто се шират осум ромбоидни полиња со наизменични флорални композиции – композициски принцип во кој розетата функционира како центар на декоративниот систем (Namicev & Namiceva, 2015, стр. 348–349). Цвеќињата се насликани слободно; по боја и цртеж потсетуваат на оние што се среќаваат на сликаните сандаци и каруци. Ромбовите се разделени со осум пара мали триаголни полиња со букети. Мајсторот резбар потекнува од Дебар, каде што во XIX век се формира школа што ја претвора дрворезбата од занает во уметност.
Највпечатливиот примерок од уметничкото богатство во ентериерот на Емфиеџиевата куќа е резбаниот и осликан таван во облик на сонце, изработен од мајстор од Дебарската школа за дрворезба.
Сопственикот на домот – Христо Лазов (казанџијата) - старешина на ќустендилскиот еснаф – бил човек чија моќ не се мерела толку во имот, колку во занаетчиски мрежи и трговски патишта отаде границата, со што неговиот дом истовремено се вбројува и во Патот на капиталот и во Патот на идеите.